Forfaiting
2009-10-10
Unia Europejska już ponad 50 lat z sukcesem stosuje instrumentu finansowego w postaci zwanej forfaitingiem. Z operacji forfaitingu najwięcej w Europie Zachodniej korzystają Włosi i Niemcy. Brak wymogów kompletnej dokumentacji i prostota w operacjach finansowych powoduje, że forfaiting w jednych krajach wywołuje entuzjazm w innych zaś nieufność. Zgodnie z dostępnymi na runku informacjami, Forfaiting został wymyślony i uruchomiony w późnych latach pięćdziesiątych i wczesnych sześćdziesiątych w celu finansowania eksportu z Zachodnich Niemiec na rozwijające się i otwierające na świat rynki Europy Wschodniej. Konieczność płacenia za importowanie dobra ciężką walutą spowodował, że kraje Europy Wschodniej zdeklarowały wydłużenie okresu kredytowania. Istniejąca w krajach bloku wschodniego duże ryzyko finansowe stanowiło dla niemieckich eksporterów duże zagrożenie. Obawy niemieckich eksporterów podzielały także niemieckie banki. Szczególnie patrząc na długi okres kredytowania i niewielki zysk. Obaw niemieckich banków nie podzieliły banki szwajcarskie, które z powodzeniem zastosowały forfaiting tj. dyskontowanie wierzytelności wekslowych i innych papierów wartościowych bez regresu do eksportera. Zurich w latach sześćdziesiątych stał się światowym centrum forfaitingu. Sukcesy operacji forfaitingowych spowodowały, że w latach siedemdziesiątych do operacji forfaitingowych włączyły się także banki angielskie. Londyn, Frankfurt i Zurich to obecnie główne centra forfaitingu.